Blog

Wat verwacht je eigenlijk?; oplichtster ontmaskerd!

Waar moet ik beginnen? Misschien zou ik eerst eens moeten kijken wanneer ik voor de laatste keer een blog online gegooid heb en waar deze toen over ging, maar dat wil ik helemaal niet. Laten we het erop houden dat het TE lang geleden is! Het is typerend te noemen want ik ben gewoon zo. Ik zat er heerlijk in, deelde met regelmaat een nieuwe blog met jullie en ik had er veel plezier in. Totdat, het één en ander veranderde. In deze blog wil ik een beetje licht schijnen op ‘’veranderingen in het leven’’ maar ook op de verwachtingen die wij hebben en creëren. Soms gebeuren er dingen waar wij zelf geen grip op hebben en hoe groot de teleurstelling ook kan zijn, moeten we op de één of andere manier toch weer een weg vinden. Terug naar hoe we het deden voordat we al die verwachtingen gecreëerd hadden.

Wat verwachtte ik nu eigenlijk?

Nog niet zo heel lang geleden kwam ik in contact met een dame via Instagram. Zij was net begonnen met het creëren van een tijdschrift voor (en door) jonge moeders en in haar zoektocht naar een blogger, verscheen ik ineens. We raakte aan de praat en al snel stuurde ik haar een paar proefartikelen. Ze was onder de indruk zei ze, ‘’wat schrijf je mooi!’’. Heel leuk om te horen natuurlijk en vooral motiverend. Tijdens ons eerste telefoongesprek ging het over haar visie, het doel maar ook hoe ik een rol zou kunnen spelen bij ‘’de magazine’’. Ik verbeterde haar maar niet, ik dacht dat komt nog wel een keertje. Het contact verliep vrij snel daarna steeds stroever. Ik kreeg het idee dat ze helemaal niet zo serieus met mij was als dat zij liet overkomen in het eerste gesprek dus ik nam even polshoogte. ‘’Ze was gewoon heel erg druk’’, dus nam ik het inmiddels éénzijdige contact maar voor lief en ging ik gewoon vrolijk door met wat ik zo leuk vind, schrijven. Want wat verwachtte ik nu eigenlijk? Zij was net gestart en ik eigenlijk ook, dus we zien wel waar het schip strand dacht ik.  

Hoort dit?

Ik werd in een groepsapp gegooid genaamd; ‘’TEAM *****”. Zie je die sterretjes? Op die plek hoort uiteraard de naam te staan maar ik heb mij laten vertellen dat dit laster is, of smaad. Ik noem dus geen namen, al kan ik wel een paar leuke verzinnen. In deze groepsapp werden er zaken besproken m.b.t. tot het magazine en werden er ook steeds meer mama’s zoals ik aan toegevoegd. Allemaal meiden met een passie voor schrijven, mode, kindjes of grafisch ontwerpen. Allemaal meiden die niet vies zijn van veel werk of iets extra doen buiten hetgeen dat van hen verwacht wordt. De taakverdeling was vanaf het begin onduidelijk en eigenlijk gewoon heel chaotisch te noemen. Maar goed, wij deden ons ding en zij dat van haar. Toch vroeg ik mij met enige regelmaat af; hoort dit? En het antwoord daarop wist ik natuurlijk al. Iedere zondagavond stuurde ik netjes mijn blog in zodat zij deze op maandag kon posten. En dit gebeurde ook!

Je mag me slaan hoor als je me ziet

Omdat ik pas een paar maanden aan het schrijven was en zij ook nieuw was in dit wereldje, bood ik aan om de eerste twee blogs zonder kosten aan te leveren. ‘’Nee zei ze, ik wil je gewoon betalen’’. Nou prima, als jij dat wil. Dus spraken wij af elkaar te ontmoeten bij een schattige lunch gelegenheid in Amsterdam om het contract te bespreken en onze ‘’ja daar komt hij’’ verwachtingen uit te spreken. Ik vond het eigenlijk best spannend. Jeetje dacht ik, waar zou dit mij gaan brengen op het gebied van schrijven? Wat een geweldige nieuwe uitdaging! Eindelijk kon ik hetgeen gaan doen waar ik zo van geniet maar vooral, ik mocht er mijn werk van gaan maken. De afspraak ging niet door. Die daarop ook niet. En die daarop ook niet. Er was altijd wel wat. In de privé sfeer van deze mystery Lady speelde heel veel. Zaken die ik ondanks of zij waar zijn of niet geen uitspraken over kan doen. Ik had haar nog nooit ontmoet maar ik had met haar te doen en ik vroeg dan ook regelmatig; ‘’hoe gaat het nu’’? Het antwoord was altijd anders geformuleerd maar het resultaat werd nooit beter. Ik bood haar meerdere malen aan om taken over te nemen als het te zwaar werd voor haar maar hier kwam geen reactie op. Tijdens één van onze videogesprekken begon mij op te vallen dat deze dame wel heel erg ‘’all over the place was’’. En dan niet alleen in haar manier van doen maar ook inhoudelijk. Mijn twijfels begonnen de overhand te nemen maar ik bleef hoop houden dat ze gewoon een beetje ‘’vaag’’ was. Ik bedoel, we zijn allemaal anders. Iedereen communiceert op zijn eigen manier en het was niet aan mij om te oordelen. Ik bleef herhaaldelijk vragen om mijn contract dat ik nog steeds niet ontvangen had en dan kreeg ik als reactie ‘’je mag me slaan hoor als je me ziet’’… Nee zei ik dan, ik begrijp toch dat je hoofd vol is en je het gewoon elke dag vergeet. Het sarcasme hierin werd nooit opgepikt dus kreeg ik een ‘’fijn dat je zo begripvol ben schat’’. Dat was ook een dingetje. Mop, dushi, schat.. heel fijn hoor als je zo met elkaar om kan gaan,  met je ‘’vrouwelijke baas’’, bedoel dat houd het lekker laagdrempelig toch? Maar zo voelde dat niet.

Dat was dus wel te verwachten

Mijn verwachtingen werden minder en minder en minder. Ik stopte met het sturen van blogs omdat het helemaal niet fijn meer voelde. Mijn (extreem) amicale bazin wees mij erop dat ik mijn gewerkte uren door moest sturen, zodat zij mij uit kon betalen. Geweldig dacht ik, en mijn contract dan? Oh ja, die krijg je! En inderdaad, nog geen hele week later lag mijn contract op de deurmat. Zoals je al kan verwachten.. klopte dit ding van geen kant. Deze ligt dan ook nog steeds ongetekend ergens in een rommel la. Ik wees haar erop dat een aantal zaken niet correct waren en verzocht haar vriendelijk om een wijziging op te sturen zodat ik deze kon ondertekenen. Nooit gekregen. Dat was dus wel te verwachten.

Ik neem je mee naar de fashion week in Milaan

Toen ik een aantal dagen later heerlijk met mijn mannetje aan het zwembad lag werd ik toegevoegd aan een groepsapp. Door wie? Dat zeg ik lekker niet, dat is laster. Of smaad. In het onderwerp stond een afbeelding van geld, tsja één plus één was twee. Ik moet zeggen dat ik in heeeeel veel groepsapps heb gezeten maar dit toch echt wel de meeste verfrissende vond. Heerlijk om zoveel leugens ontmaskerd te zien worden maar tegelijkertijd ook zo teleurstellend. De ene na de andere belofte die onze bazin ons voorgeschoteld had veranderde in een keiharde leugen. En dan moet ik zeggen dat ze mij niet eens heel veel beloofd had behalve dan dat ze ECHT mijn contract zou opsturen. Het opsommen van alle lariekoek die ze uit haar mond had durven laten komen heeft geen zin. Laten we het erop houden dat alles wat ze ooit beloofd had, alles waar ze verplicht toe was te doen simpelweg omdat zij onze werkgever was nooit gedaan heeft en vooral schijt had en nog steeds heeft aan het feit dat zij haar eigen doelgroep, jonge moeders, keihard in de zeik heeft genomen en sommige zelfs diep in de financiële problemen heeft geholpen. Niemand had namelijk ooit salaris ontvangen. Voor mij is de schade beperkt gebleven tot ‘’ik dacht dat mijn droom uit kwam’’ omdat ik maar iets langer dan een maand voor haar gewerkt heb. Ik heb dus nog geluk gehad. Natuurlijk zijn er stappen ondernomen maar in het kader van ‘’zij komt nu gewoon aan de beurt’’ kan ik hier verder geen uitspraken over doen. ‘’Ik neem je mee naar de fashion week in Milaan’’ beloofde ze één van mijn voormalige collega’s die een fashionblog voor haar schreef. Zij nam dit meteen al met een flinke korrel zeezout dus haar verwachting hierbij is niet in het gedrang gekomen.

Confronteren en rustig blijven

Omdat de datum van salaris uitbetaling nog niet overschreden was besloot ik bewust mijn werk weer op te pakken. Ik wilde geen argwaan wekken en was eigenlijk wel heel benieuwd hoe dit zich verder ging ontwikkelen. Dit duurde een week. Ook mijn salaris kwam niet. Als team hebben wij besloten een gezamenlijk bericht naar de inmiddels hele stille dame te sturen en dan met name met als doel om haar nog een kans te geven dit netjes af te handelen. Haar manier van netjes afhandelen bleek bellen tot je er gek van wordt te zijn en ook andere mensen opdracht geven om te bellen vanuit haar naam. Anoniem of met één of andere prepaid telefoon. Wij waren ‘’gemeen en onprofessioneel’’. Want waar haalde wij het lef vandaan om elkaar in te lichten over het feit dat we allemaal nog geen salaris ontvangen hadden. Dit was een overtreding van punt bla bla bla. Maar dat was het niet. Inhoudelijk zaken die binnen het bedrijf gebeurde moet je natuurlijk voor jezelf houden, maar als ik geen salaris heb ontvangen mag ik heus wel even vragen aan mijn collega of het er bij haar al op staat. Toen ik dit kenbaar maakte had zij geen verweer. Ze zei ‘’jullie krijgen je geld heus wel’’. ‘’Jullie hebben geen idee hoe het er in een bedrijf als dit aan toe gaat’’. Nee, dat bleek. We gaven ze nog even de tijd, zeker wel twee of drie weken maar er gebeurde helemaal niks behalve dan dat er keer op keer gevraagd werd om onze gegevens. Natuurlijk zodat zij het salaris kon uitbetalen! Nee hoor, gewoon omdat ze het spelletje nog even door wilde spelen. De confrontatie had nu al meerdere malen plaats gevonden en wij deden allemaal heel hard ons best om rustig te blijven.

Er zijn alleen maar verliezers

Inmiddels is onze ooit zo sprankelende groepsapp vrij rustig. We zijn erover uitgepraat. Niet omdat er niks meer over te zeggen valt maar simpelweg omdat wij allen geen tijd hebben om nog meer energie aan deze dame te verspillen. Ik vind mijzelf nog aardig dat ik naar haar verwijs als dame. Een dame is niet iemand die zich voordoet als een woordvoerster voor een kwetsbare doelgroep als jonge moeders. Tienermoeders zelfs. Een dame die zelf ook kindjes heeft licht andere moeders niet op omdat zij weet hoe duur het leven met kinderen is. Een dame heeft het fatsoen naar voren te stappen als zij het financieel niet kan dragen. Zij durft om hulp te vragen. Een dame zal nooit een ander doelbewust de grond in trappen maar diegene helpen opstaan als ze vallen. Deze dame heeft blijkbaar een aantal psychische probleempjes waar zij aan moet werken. Niet voor ons hoor maar misschien wel voor haar kindjes. ‘’Wie het laatst lacht, lacht het best’’ durfde zij te zeggen na haar ontmaskering als oplichtster. Maar ik kan mij daar niet druk om maken, want in dit verhaal is er helaas geen winnaar. Er zijn alleen maar verliezers. En als er iemand is die hier nog goed weg is gekomen, zijn wij dat.

Het was een mooie les. Bedankt daarvoor, dame.

 

Misschien vind je dit ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

fourteen + 12 =