Blog

Tough Love

Als ouder zijnde kies je (meestal) bewust voor een bepaald soort opvoeding. Dit doen we aan de hand van wat wij zelf voor opvoeding hebben genoten of juist precies het tegenovergestelde van dat. Ik ga er vanuit dat je als vader of moeder nadenkt over de gevolgen en het mogelijke resultaat van je opvoedingskeuze, omdat dat opvoeden is. Toch verbaas ik mij soms over de keuzes die men maakt en dan met name als het gaat om ‘’tough love’’.

‘’Tough love is een uitdrukking die gebruikt wordt wanneer je een persoon hard of streng aanpakt met de intentie om de ander op de langere termijn te helpen’’

Dan mag Jay mijn biologische zoon niet zijn

Als je de definitie van deze uitdrukking zo leest kunnen we in ieder geval de conclusie trekken dat de intentie goed is. En ik geloof ook zeker dat we de mensen van wie we houden soms een schop onder de reet moeten kunnen geven, met de intentie dat zij beter voor zichzelf gaan zorgen. Maar in hoeverre is dit van toepassing op onze kinderen? Toen Errol en ik elkaar leerde kennen stonden wij wat dit onderwerp betreft lijnrecht tegenover elkaar. Hij vond dat een harde aanpak als resultaat zou hebben dat je respect afdwingt bij je kinderen, terwijl ik van mening was en nog steeds ben dat je dit respect moet verdienen. Ik bedoel hier dus niet mee dat kinderen alles maar mogen zeggen tegen hun ouders maar ook niet dat ouders de positie hebben wel alles te mogen. Als je jouw kinderen even plat gezegd als stront zou behandelen, verdien je dan toch respect? Puur en alleen omdat jij de ouder bent? Nee. Want wat leren wij onze kinderen daarmee? Dat ze over zich heen mogen laten lopen en alles moeten pikken van mensen die ouder(s) zijn? Naarmate onze relatie vorderde en Jayson ouder werd kwamen er steeds vaker discussies over het wel of niet hanteren van ‘’tough love’’. Maakte hij het bont? VEEL TE BONT. Moest hij discipline bijgebracht worden? Zeker weten. En ondanks dat Errol en ik dus ver uit elkaar lagen is het ons toch gelukt om een middenweg te vinden. Want laten we wel wezen, dan mag Jay mijn (biologische) zoon niet zijn, valt hij toch een groot deel van de tijd onder mijn zorg. En het zou niet te doen zijn voor mij om een opvoedingskeuze te  hanteren die tegen al mijn principes in gaat. Maar zoals ik zei, vonden wij gelukkig een midden weg. Errol werd milder (soms zelfs weer te mild) maar er werd meer gesproken. En geloof me, ik ben echt niet zo’n moeder die met haar kinderen praat alsof ze van mijn leeftijd zijn maar ik vind wel dat je met je kind in gesprek moet gaan en blijven.

Wat een lul

Niet alleen in mijn eigen situatie heb ik te maken gehad met dit begrip maar ook op straat kom ik het vaak tegen. Een vader die zijn jongste zoon op de arm draagt terwijl zijn oudste ( jaartje of zeven) naast hem loopt. Zij lopen de stoep af en de weg op, terwijl de oudste jongen struikelt en vrij lelijk met zijn handjes over het asfalt schuift kijkt papa niet op of om. Het enige wat hij zegt is; doorlopen. Stilletjes huilend loopt de jongen achter zijn vader aan en dat was dat. Op zo’n moment denk ik alleen maar; wat een lul. Is het nu zo’n grote moeite om je eigen vlees en bloed even een hand te geven en hem met schaamte en al van het asfalt af te trekken? Of doe je dit bewust en wil je hem een beetje ‘’tough love’’ bij brengen? Wat je reden ook mag zijn, persoonlijk vind ik het onverantwoordelijk. Want als je hier goed over na gaat denken en even stil staat bij het volgende zou je het de volgende keer dan weer zo doen?

Verplaats je eens in zijn schoenen

Als je zelf valt als volwassene wat is dan het eerste wat er door je hoofd schiet? Auw! Shit dat deed pijn. Vervolgens lach je de schaamte even weg; ‘’heeft niemand het gezien?’’ Als  iemand je vraagt; gaat het? Lach je nog even verder en zeg je; ja hoor, ik ben ook zo lomp! De rest van de dag zullen er nog zeker momenten komen dat je denkt aan je onhandige val. Misschien lach je er een beetje ongemakkelijk om maar misschien ook niet. Werkt dit denk je ook zo voor je zeven jarige zoon? Of stel je hem niet verschrikkelijk teleur door hem zo op het asfalt te laten liggen? De pijn van de val is hetzelfde voor hem maar verdient hij niet een vader (of moeder) die zegt; gaat het? Denk je dat hij door deze situatie leert om na elke val op te staan, nooit te leunen op anderen en hierdoor een onafhankelijke man te zullen worden? Of zou het ook averechts kunnen werken waardoor hij opgroeit met het gevoel dat hij niet belangrijk genoeg is om even een hand toegereikt te krijgen? Persoonlijk neig ik meer naar het laatste. Kinderen zijn enorm gevoelig en kwetsbaar. Natuurlijk moeten zij leren om hun eigen boontjes te doppen en onafhankelijke ‘’grote’’ mensen te worden. Maar leren zij dat nu echt door dit? Of leren zij dit als je even op je hurken gaat, informeert hoe het met ze gaat en ze vervolgens even uitlegt dat zij goed moeten uitkijken waar zij lopen de volgende keer? Bereik je daar niet een veel positiever resultaat mee? Het is natuurlijk ook niet alleen het gevoel van eigenwaarde dat in het gedrang kan komen maar ook een stuk manieren wat je je kind misschien wel wil meegeven. Ik kan me haast niet voorstellen dat deze jongen snel geneigd zal zijn te vragen; gaat het? aan een ander die ten val komt. Waarom zou hij ook? zijn eigen vader deed het ook niet.

Een kusje op de auw plek

Ik hoop dat duidelijk is dat ik geen betuttelende moeder ben die haar kinderen om ieder wisse wasje een kusje op de auw plek geeft. Hetgeen dat ik aangeef is dat ik vind dat je goed moet nadenken over de gevolgen van de beslissingen die je neemt in de opvoeding van je kinderen. En dat we vooral niet moeten vergeten dat als het gaat om ‘’tough love’’ het misschien niet altijd een goed resultaat zal opleveren op de lange termijn, en ook niet op de korte.

 

Wat mij betreft is dat hele ‘’tough’’ overbodig en moeten we onze kindjes vooral overspoelen met liefde. Zeker als zij vallen.

 

Misschien vind je dit ook leuk...

2 Comments

  1. Mooi geschreven en heel herkenbaar dat tough love 😉

    1. tamaraweetbest says:

      Dankje wel Wen! X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

four × 1 =