Gastblog

Pro-choice of pro-life?

Ik denk dat je achter het woord abortus in de Dikke Van Dale als eerste het woord taboe ziet staan. Iedereen heeft hier dan ook zijn eigen (ongezouten) mening over. En dat mag. We leven tenslotte in een vrij land waarin het ondergaan van een abortus legaal is en iedereen heeft zo zijn beweegredenen waarom hij/zij ‘pro choice of pro life’ is. Aangezien dit mijn gast blog is, duik ik in mijn digitale pen om jullie mee te nemen in mijn kijk op abortus. 

Opdraaien voor de consequenties

Ik geef eerlijk toe. Ik was 100% pro-life, -anti abortus, met uitzonderingen als verkrachting of geestelijke/lichamelijke beperking en een ‘weken grens’ daargelaten. (Maar hoe anti ben je dan eigenlijk?) Ik was van mening dat wanneer jij zo mans of vrouw genoeg bent om seks te hebben, zal je ook voor de eventuele gevolgen moeten opdraaien. En nog steeds, wanneer de situatie het toelaat, blijft dit mijn eerste reactie wanneer ik hoor dat iemand ongepland zwanger is geworden en geen keuze kan maken. Maar….

Kijken vanuit een ander perspectief

Wat nou als het kindje terecht komt in een onveilige thuissituatie? Of als er geen financiële middelen beschikbaar zijn om het kindje te kunnen onderhouden? Want laten we eerlijk zijn, een kind heeft niet alleen maar liefde nodig toch? Er moet ook geld zijn voor luiers, flesvoeding (indien borstvoeding niet lukt) HO! borstvoedingsmaffia alert, dit wordt misschien wel m’n volgende gastblog!  en ook niet geheel onbelangrijk; zoiets als kleding en schoenen aangezien de kleine spruitjes behoorlijk rap groeien. Wat nou als je weet dat door de komst van nog een kleine je niet meer voldoende aandacht kan geven aan een ‘bestaand’ eerder kind welke misschien wel hulpbehoevend is of alle aandacht nodig heeft. Of als je weet dat je kindje zo geestelijk of lichamelijk beperkt zal zijn dat het eigenlijk niet van het leven kan genieten? En zo zijn er nog wel talloze “wat alsjes” waarom het wellicht verstandig is om een kindje niet te laten komen en dus te kiezen om de zwangerschap te laten beëindigen. 

Achter gesloten deuren

Een andere optie is, je kindje afstaan. Maar ook hier valt natuurlijk iets over te zeggen. Er zijn duizenden moeders/gezinnen waar het krijgen van een eigen baby helaas niet is weggelegd en dolgelukkig zullen zijn wanneer zij eindelijk hun langverwachte adoptie zoon of dochter in hun armen mogen sluiten. Maar laten we niet vergeten, dat het kindje een gezin toegewezen krijgt ook geen garantie is. De kans dat het in een kindertehuis terecht komt is óók aanwezig en wil je dat voor je pasgeboren baby? En ook al krijgt het kind een gezin toegewezen, niemand weet wat er achter gesloten deuren gebeurt. En wat moet het moeilijk zijn om je kindje achter te laten zonder te weten wat er met hem of haar gebeurt, want hier gelden ook weer verschillende ‘wat als?’

De man in dit verhaal

Tijdens deze discussies wordt vooral gekeken naar de mening van de vrouw maar natuurlijk kunnen en mogen we de man in dit verhaal niet vergeten. Zou zijn mening niet minstens zo zwaar moeten wegen als die van de vrouw? Hij is tenslotte de andere 50% van het benodigde ingrediënt, en we hebben het hier ook over zijn toekomst. Zijn standpunten zouden dus evenveel mee moeten wegen tijdens de beslissing, ZONDER haar te dwingen, het is en blijft de vrouw die bepaald wat er met haar lichaam gebeurt. 

Het begint bij praten

Laten we vooral niet vergeten dat niemand dit voor hun plezier doet.  Het is misschien wel de moeilijkste keuze die iemand moet maken. En grote kans bestaat dat zij deze keuze ook wel uit liefde heeft gemaakt (hoe ironisch ook) want ‘wat als’? Ik hoop met heel mijn hart dat jullie nooit voor deze keuze hoeven te staan (heb je gisteravond je pil geslikt?), maar mocht je ooit moeten kiezen, neem je besluit weloverwogen. Het begint bij praten. Praat met je (bed)partner, familie, vrienden of iemand die je kan helpen om beide kanten goed af te wegen. De voor- en nadelen. Schrijf alles op. Laat je niet beïnvloeden, laat je verstand spreken en volg je hart. Maar onthoud, een genomen besluit kan je niet meer terugdraaien, en ik kan het weten. 

 

“Lieve Tamara, ik ben je nog altijd dankbaar voor je steun en luisterend oor”

Misschien vind je dit ook leuk...

2 Comments

  1. Pro Choice!

  2. Hoi,

    Ik ben sowieso pro choice.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

fifteen + 15 =