Blog

Mara

 

Men zegt vaak; ‘’tijdens de zwangerschap van een meisje ervaar je alles heel anders’’. Je draagt anders, je voelt je anders, je hebt last van ander soort kwaaltjes en de hele belevenis is anders. In mijn geval klopte dat ook zeker. Ik vraag mij dan wel af of dit niet gewoon is omdat je iedere zwangerschap simpelweg anders ervaart of dat dit ook echt geslacht gebonden is. Anyway, het was anders. Zo anders mooi, zo anders zwaar, zo anders ingewikkeld maar vooral zo anders lang…

Waar ik tijdens de zwangerschap van Jonah vanaf dag één voelde dat hij eerder zou komen dan de uitgerekende datum, had ik bij Mara niet echt een sterk voorspellend gevoel. Mara bleef uiteindelijk zitten tot één dag voor de uitgerekende datum (toch nog Nederlandse tijd) en dat was voor ons allemaal een verrassing.  Wat ik vooral ontzettend anders ervaren heb tijdens deze zwangerschap maar vooral tijdens deze bevalling is het gevoel van controle hebben. Dit had ik totaal niet tijdens de eerste. Ik werd toen overmand door de pijn en ik verzette mij hevig. Ik wilde dit kostte wat kost NIET dit keer dus begon ik met lezen over hoe je de controle tijdens een bevalling in al zijn hevigheid kan vasthouden. Waar je focuspunten moeten liggen, hoe je je mindset dusdanig kan beïnvloeden dat je toch, ondanks dat de baby bepaald, je het gevoel hebt meer kracht en controle kan uitoefenen op de situatie. Uiteraard zijn hier talloze cursussen voor en dat zal voor vele vrouwen een geweldige uitkomst zijn, bij mij miste de drang maar ook de wil om me daarvoor aan te melden. Dus koos ik een weg die voor mij fijn voelde en achteraf ook echt bleek te werken. Ik heb mijn bevalling geoefend. In de laatste weken visualiseerde ik mij bewust hoe het zou gaan. Hoe ik het zou willen, de kracht van het nu en dat soort gein. En dat ging geweldig! Tot het moment dat Mara eruit kwam..

Bloed mocht wel of niet?

‘’Mop! Wordt eens wakker, mijn vliezen zijn gebroken’’ Errol sprong meteen uit bed, deed de lamp aan en bekeek de situatie even. ‘’oh’’ zei die met een glimlach op zijn slaapgezicht. Ik kan mij nog goed het gevoel van blijdschap herinneren bij mijzelf. Dat enthousiaste gevoel dat je beleefd wanneer je op vakantie gaat, de pret van de koffers inpakken, wetende dat je iets moois tegemoet gaat. Oh wat was dit anders. Geen paniek, geen angst maar gezonde zenuwen! Vasthouden dacht ik. Ik ga dit vasthouden. Ik kwam overeind, liep naar de badkamer en zag bloed. Ik raakte meteen in de war want hoe zat het ook alweer? Bloed mocht wel of niet? Of mocht er geen bruin of groen in het vruchtwater zitten? Bellen naar de verloskundige waren we toch al van plan dus dat deden we. Ik vertelde hoe het eruit zag en zij kwam meteen even langs. Om 02:15 uur kwam een redelijk jong maar zelfverzekerde vrouw onze slaapkamer binnen lopen, een half uur nadat mijn vliezen gebroken waren. Ze checkte de baby, ze checkte mij en het bloed in het vruchtwater was niet gek. Zoals het er nu naar uitzag mocht ik de bevalling thuis gaan doen, wat was ik blij! Iets wat ik zo graag wilde maar bij Jonah helaas niet gelukt was. De weeën kwamen rustig op gang. Mooi dacht ik, het zet door.  Tegen Errol zei ik dat hij nog even moest gaan slapen. Ik wilde even douchen, mijn haren wassen en mijn mindset in alle rust een boost geven. Ondertussen appte ik alvast in de familiegroep dat het begonnen was en hield mijn vader mij op de app nog even gezelschap. Ook stuurde ik mijn lieve vriendin die uiteindelijk zestien dagen later beviel een berichtje, want ja het was natuurlijk wel een wedstrijd. En ik ging winnen.

Nooit meer met zijn tweetjes, niet echt.

Na een warme douche, gewassen haartjes en een opgeruimde boven verdieping besloot ik toch nog even te gaan liggen. De weeën werden wel steeds heftiger maar ik kon er prima doorheen ademen. Ik viel even in slaap maar een uur later ging de wekker; Jonah moest naar school. Errol en ik stonden samen op en liepen naar Jonah zijn kamer. We wilde hem niet in de zenuwen naar school laten gaan maar ik kon het opvangen van de weeën niet verbergen. Ik vergeet dat koppie nooit meer toen Errol zei; ‘’de baby komt eraan’’. De liefde en het verlangen in die oogjes, zo zoet! Hij vroeg of de baby er zou zijn als hij uit school kwam. ‘’ik ga mijn best doen lieverd’’ zei ik. ‘’Maar als dat niet lukt komt Tante Raisa je uit school halen en dan brengt zij je naar ons toe als de baby geboren is’’ dat was goed vond hij. Ik kleedde Jonah zelf nog aan, niet omdat het moest maar omdat ik dat fijn vond. Mijn grote ventje, mijn eerste baby en nu wordt je grote broer. Nooit meer met zijn tweetjes, niet echt. Het voelde op dat moment alsof ik iets verloor. Een verlies dat nergens op sloeg want dit meisje zou nog meer liefde in ons leven brengen. In ons gezin. Ik stuurde de hormonen weg en pakte de controle terug. Ik volgde het ochtendritueel zoals altijd maar ik voelde dat zodra hij in de klas zou zitten, de bevalling pas echt zou gaan beginnen. Dus na een ‘’mama houd onwijs veel van je en een ik ga je missen vandaag’’ liepen Errol en Jonah hand in hand de deur uit.

Ik belde mijn andere vriendin. De hele zwangerschap hadden we er samen naar uit gekeken want zij kwam deze mooie bijzondere gebeurtenis vastleggen. Mijn grappige vriendin, die mij hier ook doorheen ging slepen. Zo voelde dat. Dit keer nam ik haar niet in de zeik en dat zag ze toen ik haar video belde. En terwijl we afspraken maakte over wanneer zij dan zou komen, ademde ik door de weeën heen. ‘’Wacht even’’ zei ik dan. Op het einde van het gesprek zei ze ‘’dat was een zware he’’ ‘’Ja, ik ga ook ophangen want Errol is er zo weer en het gaat nu echt beginnen’’. Ik hing op en Errol kwam binnen. We liepen naar boven en er kwam me toch een bitch van een wee! ‘’Bel de verloskundige mop!’’ riep ik enigszins wat overmand door dit gevoel weer. ‘’Ademen, ademen, ademen..’’ commandeerde ik mijzelf lief.

Het is jouw feestje

Niet veel later was onze slaapkamer gevuld met mensen. Mijn team. Ik realiseerde mij dit keer ook pas, dat het echt zo werkt. Ik begrijp nu ook beter waarom mijn vriendin die ook aan deze bevalrace mee deed, bevallen een feestje noemt. Het gaat om jou. Het is jouw feestje. Iedereen is daar voor jou. En uiteindelijk natuurlijk ook voor je baby maar vooral toch voor jou. En ik zeg dus ‘’ik begrijp het nu beter’’ want ik heb toch wel andere ideeën over hoe een feestje eruit hoort te zien maar dat terzijde. Het was inmiddels tien uur en volgens mij was onze lieve fotograaf toen ook al gearriveerd. We zijn compleet dacht ik. Ik lag samen met Errol op bed, ik stond samen met Errol in de badkamer, ik stond samen met Errol op de gang of ik zat op het bed en hij zat naast mij. Als hij toch eventjes in een andere kamer moest zijn en ik riep, kwam hij aangesneld. Want dit is Errol tijdens mijn bevallingen. Errol is teamcoach. Mijn ultieme steun, mijn veilige haven. Hij laat mij gewoon doen wat ik moet doen, met hier en daar wat advies. Mijn hand laat hij nooit los, pas als ik los laat. Als ik niet door een wee heen kan ademen zegt hij ‘’rustiggggg’’. God wat kan hij dat goed.

Op een bepaald moment gaf één van de twee aanwezige verloskundige aan dat mijn vriendin helaas niet mocht blijven. Het was te druk. De maatregelen moesten nageleefd worden en ondanks dat ik aangaf dat hier door hen akkoord voor was gegeven moest zij toch gaan. Wat vond ik dat verdrietig. Niet alleen om de foto’s maar voor haar en mij. We hadden ons er zo op verheugd. Zij gaf mij een kus, sprak mij moed in en vertrok. De ontsluiting werd regelmatig gecheckt en het liggen leek de ontsluiting wat te hinderen. Ik ging onder de douche staan en voelde de weeën krachtiger worden. Maar na even gestaan te hebben voelde ik ook dat mijn lichaam de weeën staand niet goed kon opvangen. Ik besloot weer te gaan liggen, dan duurde het maar wat langer. Ze was toch al bijna te laat. Rond half twee zei de verloskundige ‘’je zit op acht centimeter’’. Ik begon heel hard te huilen. Wat was ik trots op mijzelf, dat ik zo goed de controle wist te behouden, amper in paniek was geraakt en bleef ademhalen. Snikkend zei ik ‘’dus ze gaat echt thuis geboren worden?’’ Als een echte duizendpoot moeder zei ik tegen Errol ‘’misschien lukt het nog voor half drie en dan kan jij Jonah gewoon uit school halen’’ Wat maakte dat idee mij zielsgelukkig zeg! Dit ging exact volgens plan, hoe ik het al die tijd voor mij had gezien, mijn droombevalling was realiteit geworden. Toch besloten we om 14 uur dat mijn zusje Jonah moest ophalen, het werd te krap in de tijd. Tegelijkertijd zei ik dat ik niet meer kon liggen. Ik begon pers weeën te voelen maar ik voelde ook dat ik haar er niet liggend uit kon persen. Ik moest zitten. De baarkruk werd tevoorschijn getoverd en mijn ontsluiting werd gecheckt ‘’ja hoor, je mag zei ze’’.. ‘’je mag als je een wee voelt zachtjes gaan mee persen.’’ Het was 14:15 uur, ik ging op de kruk zitten en ik voelde haar komen. Ik perste één keer en haar hoofdje was zichtbaar. En toen, niks. Geen perswee, geen druk, helemaal niks. Ik moest op handen en knieën waarna ik als een oermens begon te drukken. Ik zag een setje scharen langs komen en er was onrust. Nog geen paniek, wel onrust. In mijn bevalplan stond nadrukkelijk; er wordt niet geknipt! Niet in mij, niet in mijn edelen delen, gewoon nee! Ik zei niks en dacht alleen maar; ‘’ zo eindigt mijn thuisbevalling niet!’’. De één trok en de ander perste alsof haar leven en dat van haar kind er vanaf hing. Eruit moet je! Ik slaakte een kreet en daar was ze dan. Om 14.22 uur, zo snel als het licht, zonder perswee, zonder knip. Mara begon te huilen en Errol ook. Mijn steun en toeverlaat, die dit alles op nog geen meter afstand van mij stond te bekijken. We waren nog steeds een team maar dit moest ik eventjes alleen doen. Ik leunde met mijn hoofd op de schoot van wat later bleek de meeste geweldige kraamverzorgster die je je maar kan wensen. En zij sprak mij moed in. Ik weet niet meer exact wat ze zei maar dat geeft niet. Dat moment vergeet ik nooit meer. De verloskundigen zeiden ”mama kom eens kijken naar je prachtige baby” en terwijl ik op bed kroop, bekeek ik haar. Ze was blauw en ze lag te beven en te snikken. Ik drukte haar tegen mij aan en zei ‘’het is al goed meisje, je bent er, stil maar’’. Maar ze was zo overstuur. Ik voelde haar onrust en zij die van mij. Errol en ik pakte elkaar beet en ik voelde zijn natte wangen tegen die van mij. Puur geluk.

Ambulance?

Ondertussen voelde ik dat ik nog aan het bloeden was. ‘’De placenta moet er nog uit’’ zei ik. Alsof zij dat niet wisten. Lief zei de verloskundige ‘’je hebt tijd’’ ‘’rustig aan’’. Hij werkte niet meteen mee maar na zachtjes drukken kwam die tevoorschijn. Voor de ene vrouw een magisch verschijnsel maar voor mij, heel eerlijk? op dat moment totaal overbodig en niet meer relevant. En ook gewoon wel vies. Ja, ik vind dat een vies ding. Sorry, ik ben gewoon eerlijk! Ik bloedde nog steeds en goed ook. De sfeer in de kamer veranderde. Iemand nam de baby over, ik weet niet meer wie. Er werd stevig druk uitgeoefend op mijn baarmoeder, ik kreeg een injectie toegediend en alle materialen die het bloed moesten opvangen werden in een zak gestopt voor weging. ‘’Het is niet goed zei ik’’ en daar was het dan. Geen controle meer, ook geen paniek maar pure angst verlamde mijn lijf. Waar ik rustig oogde zogen mijn hersenen alle informatie die ik maar kon oppikken op dat moment op als een spons. De blikken van mijn teamleden, de bewegingen, de bebloede lakens en onderleggers, de verloskundige aan de telefoon die één of andere code doorgaf. ‘’Ambulance?’’ zei ik. Oh boy..

Mara bleef bij Errol. En terwijl ik de trap werd afgeholpen met een matras van een maandverband tussen mijn benen voelde ik het bloed nog steeds lopen. ‘’God, dit gaan we niet doen. Ik heb nog een ventje lopen, dit gaan we niet doen!’’ Je vraagt je nu af of ik dacht dat ik dood zou gaan? Ik hield er rekening mee, dat klopt. Ik werd op de brancard geholpen en terwijl ik naar buiten werd gereden en het zonnetje mijn gezicht aaide kalmeerde ik wat. Ik werd in die ene seconde meteen weer mijn achterlijke zelf en zei tegen het ambulance personeel; ‘’kan ik nog even wat bijkleuren’’ Hij moest wel lachen maar zei ook semi serieus ‘’we gaan toch maar even naar het ziekenhuis nu’’. Ohja dacht ik. In de ambulance was ik weer kwaad. Want dit was niet het plan! Jonah is uit school en hij zou dan meteen thuis komen. Ik werd verdrietig en bang en nog steeds voelde ik dat bloed lopen.. Ik vroeg aan de serieuze maar toch ook lieve ambulance medewerkster wat er mogelijk aan de hand was. Feiten had ik nodig, informatie, mogelijke oplossingen. Dus dit vertelde zij mij. Zo kalm mogelijk. Eenmaal in het ziekenhuis werd ik onthaald door een flink team. ‘’Yes nog een team’’ dacht ik. Ze haalde van alles uit om het bloeden te stoppen maar het werkte niet. Wouter, moest mijn hand vasthouden. Wouter was in opleiding. En Wouter keek de hele tijd recht in mijn doos. Interesseerde mij niks maar ik kan me zo voorstellen dat hij liever mijn hand vast hield. Dus dat zei zijn meerdere; ‘’houd jij haar hand maar even goed vast Wouter’’ Ik stelde mij even voor aan hem. Das gewoon netjes. ‘’Ik ga niet liegen tegen je meis, ik moet je even flink pijn doen’’. En ze drukte zo hard als ze kon op mijn buik. Verklaart de diastase ook wel enigszins misschien. Ik vond de bevalling minder pijnlijk. Het bloeden werd minder. Mag ook wel na 1,5e liter bloed. ‘’We gaan nu kijken of het zo blijft of weer verergerd. Gaat het meis? Heb je nog vragen voor mij, je mag alles vragen he!’’ Nou in dat geval, ‘’ik ga toch niet dood he?’’ ik vroeg dat volgens mij ook heel zielig want zij kreeg grote ogen en riep ‘’ohh nee meid wat goed dat je dit vraagt!! Nee, als dit niet werkt moeten we wel naar de operatie kamer’’ ‘’Maar ook dan vinden we een oplossing’’ Ik begon te huilen en knikte.

Het werd weer rustig in de kamer, Errol kwam binnen met Mara en de verloskundigen en wilde meteen een afstandsbediening voor mij regelen. Ik bedoel, ik moest toch tv kunnen kijken! Dat is ook Errol. Na heel veel emoties over op normaal want dat is gewoon beter te behappen. ‘’Ga zitten zei ik, nou ja commandeerde ik een beetje’’ ‘’praat met me…’’ Hij had het zwaar. Natte ogen, bedrukt gezicht, angst dat langzaamaan wegtrok van zijn gelaat. ‘’het was heftig’’ zei die. ‘’ Dat was het echt mop’’ snikte ik.

Mara werd aangelegd, ik rook aan haar. Ik bekeek haar, ik bewonderde haar. Ik kuste haar. Ik hield van haar, meteen. Doordat de persweeën weg bleven en het zo snel ging, kon mijn baarmoedermond niet snel genoeg sluiten. Hierdoor ontstonden er bloedstolsels die bleven lopen. Na vier uur aan een infuus te hebben gelegen en helemaal leeggedrukt te zijn stopte het hevige bloeden. Ik kon naar de wc, ik kon douchen en na nog vier keer voor de zekerheid gevraagd te hebben of ik echt niet ineens leeg zou bloeden thuis, kwamen die vijf magische woorden. ‘’ Nee, jij mag naar huis’’. 

 

 

 

Dank voor je interesse! 

Liefs Tamara

 

 

Misschien vind je dit ook leuk...

1 Comment

  1. Loura says:

    Heerlijk verhaal weer. Klein smetje op de mooie bevalling, maar gelukkig een Prachtig en gezond meisje ❤️
    En gefeliciteerd met je eerste plaats. Ik neem genoegen met de 2e 🤪

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

5 + sixteen =