Gastblog

Kinderen, no thanks!

Ken je dat? Iedereen in je omgeving heeft het plotseling over kinderen, is zwanger of heeft een kind. Soms hoor ik zelfs, ‘’er is maar één ding in me leven waarvan ik zeker wist dat ik dat wilde, moeder worden’’ Of  ‘’toen ik zeven was wist ik het al, ik wil moeder worden’’

Die boot heb ik echt totaal gemist

Ik snap dat dus oprecht niet. Ik heb die boot totaal gemist. Misschien nog beter, ik ben die boot gewoon überhaupt nooit tegen gekomen. Ik ken dat gevoel ABSOLUUT niet. Ik kan er niets aan doen, maar mijn haren gaan recht overeind staan van krijsende kinderen. Ik lees het nu zelf terug en ik weet dat het echt niet aardig over komt, maar het is wel waar. Ik krijg gewoon echt een lichamelijk ongemakkelijk gevoel van gillende en krijsende kinderen. Maar waar ik nog allergischer voor ben, zijn die moeders die dan een beetje beschaamd zachtjes tegen hun gillende kind fluisteren; ‘’schatje, stop maar met gillen, je krijgt zo je bal terug’’ Ik weet dat ik me er niet mee mag bemoeien en ook geen recht van spreken heb, maar in zo’n situatie denk ik alleen maar; Vriendin, zo werk je het alleen maar in de hand.

Mijn eierstokken gaan hier echt van rammelen

Een tijdje geleden had ik Tamara gecharterd om even in te vallen op mijn werk, als handmodel. Sidenote; ik ben online marketeer, en het was voor een kookvideo, laat Tamara nou over verscheidene kooktechnieken beschikken. Who knew? I sure didn’t.  Dus terug naar het topic. Tamara nam Jonah mee. En uiteindelijk had ik oppas duty en was Tamara aan het werk. Nu komt dus mijn ‘supervisor’ binnen, gaat op de bank zitten, Jonah komt bij haar op schoot zitten en het eerste wat ze zegt is: Oh mijn eierstokken gaan hier echt van rammelen. Nou dan kan je mij wegdragen want ik denk eigenlijk alleen maar, ‘’lekker zeg iemand neemt hem even over’’. Begrijp me absoluut niet verkeerd. Ik ben gek op Jonah. Ik heb nog nooit zo een relaxt kind mee gemaakt en hij mag altijd glazen kerstballen uit mijn boom trekken en stuk gooien op de grond. Geen probleem. Maar heel eerlijk, kinderen zijn gewoon ontzettend veel werk.

Waarom zou je een kind nemen als je amper voor jezelf kan zorgen?

Je moet toch ook (vind ik) over bepaalde basis kwaliteiten beschikken. Heel veel mensen praten dat goed en dan krijg je het standaardzinnetje te horen: ‘Ja, maar je krijgt er zo ontzettend veel voor terug’. Ja, tuurlijk, dat geloof ik ook wel maar ik denk oprecht dat sommige mensen zich echt in het werk vergissen. Ik zie het ook weleens om me heen. Mensen die ik dan ken, waarvan ik weet dat die nou niet echt bepaald hun leven lekker op de rit hebben, besluiten dat ze een kind willen. Het eerste wat ik dan denk (judgy, i Know): Waarom zou je in godsnaam een kind nemen, als je amper voor jezelf kan zorgen? Je hebt geen stabiele baan, je heb geen eigen huis en daarnaast ben je net 1,5 jaar samen. Vorige week zaten jullie nog midden in een relatiecrisis en wist je niet zeker of jullie wel samen zouden blijven. Als je dan bewust kiest om zwanger te worden, dan vind ik dat dus echt het toppunt van egoïsme. 

Leven en laten leven

Nu zijn dit misschien wel uitzonderlijke gevallen maar ik snap gewoon die drang voor het krijgen van kinderen niet zo goed. Meiden van mijn leeftijd, 24 jaar, die nog niet eens of amper klaar zijn met school en toch al per se een kind willen. Ik denk alleen maar, waarom? Tuurlijk, ieder zijn ding. Leven en laten leven maar als je het mij vraagt, denken sommige er net wat te makkelijk over. Ik vind het namelijk heel wat dat je de verantwoordelijkheid voor een nieuw leven en over de opvoeding van een ander mens zo simpel beslist. Het is echt een baan van 24/7 voor minimaal 18 jaar, oke, eerder 25, maar ik bedoel maar. Om maar even wat te noemen, het is jouw verantwoordelijkheid dat jouw kind geen psychopaat wordt of die vervelende vriend die altijd gewend is dat er achter zijn reet aan opgeruimd wordt. En die dus eigenlijk door zijn toekomstige vriendin heropgevoed moet worden..

“Het wordt toch wel groot“

Ik vind dus ook dat dat andere standaardzinnetje wat je vast wel eens gehoord hebt, ‘’het wordt toch wel groot’’  gewoon VERBODEN moet worden. Ja het wordt toch wel groot, maar het is dus de vraag hoe wordt het groot? Het is jouw verantwoordelijkheid om er een fijn mens met goede normen en waarden van te maken. Waarschijnlijk zijn het ook wel mijn eigen twijfels hoor die ik projecteer op iemand anders. Ik zou er zelf nu absoluut niet voor kiezen om aan kinderen te beginnen. Als ik ooit (en dat is nog maar de vraag) klaar ben voor kinderen, dan zou ik dat heel bewust doen en ook heel goed nadenken over welke start ik mijn kind in het leven zou willen geven.

Maar voor nu,  genieten jullie maar heel veel van jullie kindjes. Ik vind het heel gezellig als ze een keer langs komen en dan geniet ik er zeker een paar uur van maar ik ben ook weer heel blij, als ze weg gaan. 

 

Misschien vind je dit ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

12 − 10 =