Blog

Het was een kinderfeest; het is nu een rassenrel

Terwijl ik mijn versieringen aan het ophangen ben voor het komende Sinterklaasfeest bekruipt mij een onbekend, raar, angstig gevoel. Een gevoel dat ik niet kan plaatsen omdat ik dol ben op het feest van cadeautjes, pepernoten, chocolade letters en blije kindjes. Twee jaar geleden heb ik een bericht op Facebook gezet waarin ik pleit voor een kinderfeest zonder discussiërende volwassenen. Zonder de bekende vraag; Is het Sinterklaasfeest racistisch? maar vooral met de boodschap; zeik een eind weg met elkaar maar laat de kinderen erbuiten! Ik stond er redelijk neutraal in en kon voor zowel de ‘’voor’’ als voor de ‘’tegen’’ argumenten begrip opbrengen. Verkeerde woordkeuze misschien maar zo ‘’zwart wit’’ als dat de discussie lijkt is het simpelweg niet. Ik deed geen moeite om mij echt te verdiepen in de historie en koos ervoor om stug vooruit te blijven kijken. Vooruit kijken naar een feest waarvan ook mijn kind nu onderdeel zal zijn. De lach op zijn gezichtje bij het ontdekken van een aardigheidje in zijn schoentje, het achterlaten van een stukje fruit voor het paard en natuurlijk de spanning van pakjes avond beleven. Zo heb ik het altijd ervaren. En dat wilde ik voor hem ook. Dat wil ik, voor hem ook. Maar dit jaar is het anders. Ik lees nog steeds niet alle discussies op Facebook want dat is niet bij te houden maar de krantenkoppen zeggen genoeg. Er is geen sprake meer van een vrije democratie, waarin een ieder het recht heeft om te protesteren voor zijn of haar mening en dit ook doet zoals dat van een ieder verwacht kan worden in een land als Nederland. In plaats daarvan bevinden wij ons allen midden in een rel tussen rassen. En duiken we zonder dat we het door hebben terug in een tijd waarin gelijkheid voor een ieder, ongeacht de kleur van je huid, niet bestaat. Een tijd die wij blijkbaar, nooit zijn ontgroeid.

Maar zo bedoelen we dat toch niet

Het is niet voor iedereen even makkelijk om hetgeen dat we gewend zijn los te laten. Bereid zijn tot het sluiten van een compromis omwille van de gevoelens van onze medemens. We zijn een stug volk jongens. En zoals het welbekende liedje van ‘’15 miljoen mensen’’ al aangeeft, er moet echt passie en vereniging ontstaan voordat de Nederlanders in opstand komen. En in het liedje gaat het over voetbal en is het iets moois, maar wat we nu doen is niet mooi. We protesteren omdat we niet willen dat een oeroude traditie ons wordt afgenomen. Iets waar velen van ons mooie herinneringen van hebben, bijzondere momenten die wij koesteren maar ook de wens om dit te delen met onze kinderen. Ik heb geen nare herinneringen aan dit feest. Ik niet. Maar als de sinterklaas discussie iets duidelijk heeft gemaakt, is het dat dit fijne gegeven lang niet voor iedereen geldt. Want laten we vooral eerlijk tegen onszelf blijven, en ons realiseren dat een racistische opmerking in de vorm van een grapje snel gemaakt is. Of niet? ‘’Maar zo bedoelen we dat toch niet’’. Dat kan wel zo zijn maar dat neemt niks weg van het gevoel dat we een persoon daar mee geven. En dat is precies wat in Nederland gaande is. Alle voorstanders claimen dit; Het is een traditie, er zit geen kwaad in, het gaat niet om zwart of wit en zwarte piet is zwart van de schoorsteen. Die grote oorbellen, dat afro kapsel en die rode lippen horen gewoon bij het imago van zwarte piet en ook dat heeft niks met racisme te maken. Dat zwarte piet de knecht is van Sinterklaas die toevallig een blanke man aan de macht is, geeft ook geen racistisch beeld weer. Het is gewoon een kinderfeest. Een feest waarbij kinderen cadeautjes krijgen als ze lief zijn en in een zak worden gestopt als zij stout zijn geweest. De afbeeldingen die terug te vinden zijn op het internet waarbij een ‘’zwarte piet’’ aan een ketting ligt, vast gehouden wordt door een blanke dame spreken dit verhaal wat mij betreft toch wel heel erg tegen. Nu kan ik een lijstje gaan opsommen van de tegenstanders om alle ‘’feiten’’ tegenover elkaar af te wegen maar ik denk dat die al aardig doorschemeren in de ‘’feiten’’ van de voorstanders. Is dit dan een gevalletje van; het is maar net hoe je het interpreteert?

Een superieur ras

Over smaak valt niet te twisten zeggen ze maar dit geldt voor gevoelens net zo. Ik kan niet voor jou bepalen wat jij wel en niet voelt, of mag voelen en datzelfde geldt andersom. Dus waarom blijven we hangen in een rel waarbij we elkaar alleen maar nog meer pijn gaan doen, terwijl er nooit een winnaar uit zal gaan komen. En als ik zeg winnaar, bedoel ik dus een superieur ras. Klinkt heftig toch? Maar dat is wel wat hier gaande is. We doen wel allemaal alsof het een ‘’principe’’ kwestie is maar kom op zeg, zo stom zijn we niet. Nu zeg ik dus niet, ‘’het sinterklaasfeest is racistisch’’. Wat ik ook niet zeg is ‘’mensen met een donkere huidskleur moeten het niet zo persoonlijk opvatten’’, want beide opmerkingen kloppen naar mijn mening niet. Maar zo zwart wit wordt het door het gros van de demonstranten wel verwoord. Dus dat is dan ook precies wat wij zien, hoe wij het beleven en deze kortzichtigheid zorgt ervoor dat we niet nader tot elkaar komen. We kunnen natuurlijk gewoon door gaan met de hoop dat één van de twee ‘’partijen’’ het beu wordt en zich erbij neerlegt. Maar ik denk dat het veilig is om te zeggen dat dit niet gaat gebeuren. Dus moeten we tot een compromis komen. Het zou fijn zijn als de overheid hier een wat meer ‘’aanwezige rol’’ in zou spelen maar die kijken liever toe. Dus, wat gaan we doen?

Zonder zwart gezicht maar met schoorsteenvegen

Ik zal je vertellen, wat ik ga doen.  Als Jonah de leeftijd bereikt waarbij hij vragen gaat stellen over de rel tussen ‘’zwart en wit’’ zal ik hem haarfijn uitleggen dat wij het Sinterklaasfeest vieren omdat ik ben opgegroeid met de fijne versie. Dat er talloze berichtgeving bestaat over de oorsprong van het feest en er veel overeenkomsten zijn tussen zwarte piet en een slaaf zoals die bekend zijn, maar dat ik weiger mee te doen aan een rel tussen twee rassen. Als Jonah zwarte piet en een donker persoon door elkaar haalt zal ik hem duidelijk uitleggen waar hij hier de mist in gaat, namelijk interpretatie. En mocht Nederland ooit zover komen en de tijd van gelijke rechten voor iedereen aanbreken zal ik de eerste zijn die zwarte piet inruilt voor Piet. Zonder zwart gezicht maar met schoorsteenvegen op zijn wangen. Zonder grote oorbellen, rode lippen en een afro kapsel. Want weet je, ik heb veel liever dat iedereen zich fijn voelt bij een traditie die mag voort bestaan omdat wij bereid waren deze aan te passen, dan dat één van de twee ‘’partijen’’ zich gekwetst voelt omdat we stug vooruit blijven kijken.

Liefde kent geen kleur 

 

 

 

 

Misschien vind je dit ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

15 + four =