Blog

Het is een monster

Mama’s van dreumesjes en peutertjes ik gooi even een snelle op jullie!

Ligt het aan ons, aan het weer, aan de leeftijd of is het een combinatie van verschillende factoren waarom onze ooit zulke lieve, aandoenlijke kleine baby’tjes zich momenteel gedragen als kleine JA IK ZEG HET GEWOON duiveltjes? We kennen hem allemaal; het is een fase het is een fase het is een fase het is een fase het is een fase het is een fase het is een fase het is een fase het is een monster het is een fase het is een fase het is een fase. Nou Jonah is momenteel echt een kleine monstertje. Enerzijds zo lief, anderzijds ZO stout! Ik kan mijn kont niet keren of hij doet iets dat niet mag en als ik hem dan corrigeer, lacht hij erom. Want het is toch gewoon grappig, lekker stout zijn?

Wat ben je nou eigenlijk in hemelsnaam allemaal aan het doen kind?

Met mijn goede gedrag heb ik nog niet zo lang geleden een blog geschreven over mijn manier van opvoeden. Hoe bewust ik hiermee bezig ben en welke ‘’tactieken’’ ik gebruik. Inmiddels kan ik jullie mededelen dat ook ik op dat punt ben gekomen van ‘’ten einde raad zijn’’ en ik Jonah soms aan kijk en denk ‘’wat ben je nou eigenlijk in hemelsnaam allemaal aan het doen kind?’’ Geen leuke fase!! Ik word keihard met mijn neus op de feiten gedrukt als mijn stem net even wat harder klinkt dan ik zou willen en ik dus gewoon tegen mijn dreumes sta te schreeuwen. Goed? Nee. Bijna onvermijdelijk? ja! En weet je, ik weiger ook gewoon om mijzelf een schuldgevoel aan te laten praten door mijn eigen zoon van nog geen twee jaar oud, die rustig zegt; ‘’stout mama’’ als ik hem terechtwijs. Nee chef, jij bent stout!

DIKKE VETTE SHOUT OUT

Ik deel zijn ‘’stoute acties’’ wel eens via Instagram en ik vind het leuk dat sommige van jullie hier heel hard om kunnen lachen, dat kan ik namelijk ook als ik dit terug kijk terwijl hij lief ligt te slapen. Maar in het moment, niet! Hij drijft mij soms tot complete waanzin, zo ver dat ik soms zeg; nee, laat mama maar even met rust. Voelt dat fijn? Nee! Is het nodig? Ja. En ook hierom, weiger ik mijzelf schuldig te voelen. Het is namelijk zo, dat ook wij mama’s een grens bereiken. En als die grens eenmaal bereikt is, moet je gewoon nokken! Ik heb nog geen huil moment gehad. Dat ik mijzelf opsluit in een kast, keihard even sta te janken en de voorraad chocopasta potten aanval maar ik kan het mij zo goed voorstellen! En weet je mama in die kast, doe maar! Ik kan mij er een kleine voorstelling van maken hoe chaotisch het zou zijn als wij nog een baby zouden hebben. Dus een dreumes/peuter en een baby. Dat hebben wij niet. Maar deze mama’s zijn er. Ik wil gewoon even een DIKKE VETTE SHOUT OUT naar deze mama’s gooien, diep respect!

Jij mama

Jij kan alles. Jij hebt nooit een moment voor jezelf, jij bent dag in dag uit voor andere bezig, jij cijfert jezelf constant weg en nog vol jij je rot als je een situatie even niet naar ‘’behoren’’ hebt aangepakt. Jij mama, jij bent een held. En trakteer jezelf nu op sushi.

Misschien vind je dit ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

2 × 3 =