Gastblog

De heftigste mishandeling heeft mij gered

Maandagavond; Tamara die ik ken via een hele goede gezamenlijke vriendin appt: “Goh, zou jij je verhaal willen delen?’’ ‘’Anoniem mag ook hoor!”. Ik heb toevallig net een pleuris dag gehad, ken je die?! Zo’n dag dat alles maar ook echt alles je aanvliegt, je niet volwassen en verantwoordelijk wil zijn maar gewoon je bed weer in wil duiken of eindeloos series wil kijken zonder na te hoeven denken. Ik had die ochtend gekozen voor een derde optie, heb al mijn afspraken afgezegd, ben naar mijn moeder gereden en heb daar flink zitten janken en ongegeneerd alles eruit gegooid. Ik reageer: “Lig net op bed na een pleuris dag, ik ga nu slapen, app je morgen, maar ik wil er zeker over nadenken!” Het gekke is dat ook al vliegt Tamara haar vraag mij gelijk aan, ik stiekem weet dat ik dit ga doen, moet doen eigenlijk! Voor mijzelf! Want ik ben trots op wie ik ben, tot wie mijn levenservaringen mij hebben gemaakt en heb altijd ergens geweten dat ik mijn verhaal over mijn ex en mij zou delen met de wereld. Ik wist alleen nog niet hoe en wanneer.

Ik wist niet eens meer wanneer de eerste klap gevallen was

Een paar uur later, twee uur s ’nachts om precies te zijn, word ik wakker, begin te typen en stop niet meer. Weet je het nog?! Je was jong en onbesuisd, dook overal in vol overgave, maar zonder nadenken. Dat deed ik toen ik 22 jaar oud was en de relatie met mijn ex indook. Wat was ik verliefd! Niets hield mij tegen om bij hem te kunnen zijn, elk moment dat ik tijd over had greep ik aan om naar hem toe te reizen en samen te zijn. Maar wauw, wat had ik mijn oogkleppen op. Waarmee ik mijzelf achteraf kon verbazen was dat ik niet eens meer wist wanneer de eerste klap was gevallen. Ik, de eeuwige ‘autist’ die alles onthield. Als klein meisje wist ik alle kentekenplaten van de hele buurt uit mijn hoofd! Maar wat heb ik daar verbazingwekkend lang over na moeten denken!
Zo kon ik in de jaren erna, maar vooral het eerste jaar, een geur ruiken of geluid horen; BAM, daar kwam ineens een herinnering. Pas veel later begreep ik, dat ik mijzelf volledig had beschermd door zoveel mogelijk nare herinneringen aan de gebeurtenissen weg te stoppen.
Mijn ex mishandelde mij niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk. Later toen hij door de psycholoog en psychiater van justitie is onderzocht bleek dat hij een persoonlijkheidsstoornis met narcistische trekken had. Huh, wat?! Zal je misschien denken. Laten we het erop houden, ‘dienen en applaudisseren’ was zijn motto. Kritiek of een weerwoord werd door hem beantwoord met nog meer agressie. Ik werd steeds stiller. Achteraf gezien kon ik mijn herkenning en veiligheid die ik hierbij voelde wel begrijpen, mijn vader is een alcoholist, dus mij aanpassen aan de situatie kon ik al sinds ik een jong meisje was. Mijn verhaal voelt zelfs nu nog niet als het ‘standaard verhaal’ van iemand die mishandeld is, want het fysieke gebeurde niet dagelijks, vaak niet eens elke week. Dus het viel allemaal wel mee toch? Pas na 1,5 jaar voelde ik dat ik weg moest. Maar hoe doe je dat, als iemand in jouw huis woont, zich volledig afhankelijk heeft gemaakt van jou, je zelfvertrouwen en eigen persoonlijkheid volledig verdwenen zijn. Je niemand durft te vertrouwen, je alleen nog maar bang en behoedzaam bent en je bijna al je sociale contacten kwijt bent. Ik kon niet weg .

In het Amsterdamse bos

Het heeft nog dik een jaar geduurd en de heftigste mishandeling heeft mij gered, de keuze om te breken met hem hoefde ik zelf niet meer te maken. Ook al belandde ik uiteindelijk in the middle of nowhere in het Amsterdamse Bos, waar hij mij onder dreiging al bont en blauw mee naartoe nam, dat heeft mij gered! Toen hij uiteindelijk in slaap viel onder invloed van een hoop alcohol en drugs en ik na lang twijfelen durfde te vluchten uit de auto, ben ik vol adrenaline en angst zo snel mogelijk naar de lampjes van auto’s gerend. Deze had ik al een tijd vol hoop bekeken vanuit de verte terwijl de mishandeling doorging. De eerste paar auto’s stopten niet, wat ik achteraf,  toen ik later in de spiegel keek en mijn eigen verwilderde reflectie zag wel begreep. Gelukkig was er een man die het aandurfde om te stoppen en mij op mijn verzoek naar het dichtstbijzijnde politiebureau bracht. Hij vertelde van zijn nachtdienst te komen, bood mij zelfs een slaapplek voor de nacht aan in zijn dochters slaapkamer omdat ik uit angst niet zeker wist of ik aangifte wilde doen. Het aanbod om bij een wildvreemde te overnachten beangstigde mij op dat moment amper, ik was al uit een hel gevlucht. Hij wilde anoniem blijven, wat ik begreep, maar voor ik uitstapte bij het politiebureau hielp hij mij door mijn vraag te beantwoorden bij welke weg hij mij had opgepikt. Zo konden ze mijn ex, ‘Harry’ noem ik hem nu al jaren, een half uur later nog steeds slapend, met mijn slippers aan en mijn telefoon die hij had ingenomen, inrekenen.

Ik kon doen wat Ik wilde, wanneer IK dat wilde

De eerste weken kon ik het soms amper geloven hoe vrij ik was. Ik kon mijn haren wassen en mijzelf scheren wanneer ik dat wilde, niemand die kritiek had en dreigementen uitte. Ik was weer baas over eigen lijf! Ik ging, met flink make-up en een grote zonnebril op zodat niemand kon zien hoe toegetakeld ik was, alleen weg naar het strand, maakte daar een flinke wandeling in de zon en genoot. Ik bezocht vriendinnen die, alsof ze het roken dat ik weer alleen was, langzaam aan allemaal weer contact zochten. Ik kon doen wat IK wilde, wanneer IK dat wilde. ‘Harry’ heeft in al die jaren maar één keer zijn excuses aangeboden voor wat hij mij allemaal heeft aangedaan, in een handgeschreven brief die hij stuurde toen hij al een paar weken vast zat. Daarna verzocht hij mij een aantal dingen te doen die zijn advocaat hem natuurlijk had geadviseerd aan mij te vragen zodat hij kans had op strafvermindering of vrijspraak. Ik heb nooit gereageerd op deze lange brief vol tegenstrijdigheden. Ik heb hem uiteindelijk nog twee keer moeten zien, in de rechtszaal. Bij de eerste zitting en bij het hoger beroep, waar ik beide keren gebruik heb gemaakt van mijn spreekrecht als slachtoffer. Wat was ik zenuwachtig en bang, maar ook trots! Dat ik durfde te zeggen wat hij mij had aangedaan zonder dat hij mij nog wat kon doen.

Daarom ga ik weer verder met mijzelf aan de slag

Het heeft mij jaren gekost om mijzelf weer te worden en zijn veroordelende stem in mijn hoofd kwijt te raken. Zelfs nu bijna vier jaar later heb ik weer een klap gekregen. Nu ik een nieuwe jongen beter aan het leren kennen ben en ook daadwerkelijk binnen durf te laten, komen er soms heel heftige en voor op dat moment belachelijk ongepaste emoties omhoog. Dit zijn mijn ‘blauwe plekken’. Hier kan hij niets aan doen, maar ik ook niet. Daarom ga ik weer verder met mijzelf aan de slag en ga ik met EMDR starten. Dit is een therapie waarin ze bij traumatische gebeurtenissen de heftigheid van je emoties weghalen bij je herinneringen. Ik ben al die jaren blijven werken in de zorg en leer nu nog steeds door vallen en opstaan hoe ik goed voor mijzelf moet zorgen. Gelukkig heb ik altijd door kunnen zetten! Mijn verhaal wilde ik graag delen omdat er genoeg mensen zijn die nog steeds oordelen over vrouwen en mannen die mishandeld worden. Bij de eerste klap die je krijgt ga je toch weg en kom je nooit meer terug?! Is wat velen zeggen. Ja, ook ik dacht dit wel eens voordat het mijzelf overkwam. Ik heb op een harde manier geleerd dat je niet kan oordelen totdat je het zelf hebt meegemaakt. Voor de mensen die graag willen weten waarom ik ervoor kies mijn verhaal anoniem met jullie te delen zal ik dit nog kort uitleggen. Ik wil niet dat onbekenden mij leren kennen als die meid die in een relatie met huiselijk geweld heeft gezeten. Ik ben wie ik ben en daar ben ik trots op! Maar ik wil geen medelijden, want het allerlaatste wat ik ben; dat is zielig! Pas als ik iemand beter leer kennen, komt mijn kwetsbare kant tevoorschijn.

 

En net zoals een ander niet gelijk zou vertellen over bijvoorbeeld zijn of haar verslavingsverleden, houd ik niet van mijn ‘labeltje’!

Misschien vind je dit ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

11 − 5 =