Blog

Als ik één ding over zou mogen doen..

Al vrij vroeg tijdens de zwangerschap was ik ervan overtuigd dat ik de veertig weken niet zou halen. Hij zou eerder komen maar niet te vroeg. Waarom ik dit gevoel zo sterk had weet ik nog steeds niet. Dit was namelijk ook wel zo’n beetje het enige dat ik ‘’aanvoelde’’ aangezien ik tot aan de geslachtbepaling echo geen idee had wat het geslacht zou zijn.  Maar dat hij eerder kwam, wist ik zeker. Mijn bevalling bestond uit dertig uur tranen van geluk, van ellende, van helse pijn, van ongeloof, van verbazing en ongemak. Maar door alle tranen heen is het mij zelfs gelukt om een nieuwe vriend te maken. En vandaag neem ik jullie mee terug in de tijd naar die dag, dat onze wereld even op zijn kop stond. 

Het is het samentrekken van de baarmoeder 

De voorweeën begonnen al aardig vroeg. Ik was zo’n drieëndertig weken zwanger toen ik voor het eerst iets voelde, wat ik niet herkende. Dit was geen beweging of een ander soort ongemak wat ik eerder had gevoeld. Ik schrok er heel even van maar realiseerde mij al snel dat het een voorwee was. Mijn vermoeden dat de kleine man geen geduld meer had werd op dat moment bevestigd, totdat de verloskundige mij uit deze droom liet ontwaken door mij op het hart te drukken dat het helemaal niks betekende. ‘’Het is het samentrekken van de baarmoeder’’, dit kan nog weken zo doorgaan, zelfs tot week tweeënveertig. Dit vond ik niet leuk om te horen. Maar des al niet te min bleef mijn gevoel hetzelfde. Op de terug weg naar huis zei ik tegen Errol; ‘’hij komt met achtendertig weken’’. 

Kom maar schatje, het is goed

De weken vorderde en de voorweeën ook. Ze werden niet pijnlijker maar wel vermoeiender aangezien ze mij voornamelijk midden in de nacht overvielen. Rond week zevenendertig was ik het dan ook meer dan zat en zei ik regelmatig tegen Jonah ‘’Kom maar schatje, het is goed’’. Nu, zou ik hem graag nog tot week veertig willen dragen, gewoon nog even lekker heel dichtbij. De nacht waarin de voorweeën ineens veranderde in echte weeën kan ik mij nog goed voor de geest halen. Ik was achtendertig weken en twee dagen zwanger toen mijn nachtrust wreed verstoord werd. Ik overdrijf nu eigenlijk wel lichtelijk aangezien het helemaal nog niet ‘’wreed’’ te noemen was, nee wreed kwam later maar dat wist ik toen nog niet. Ik vond deze krampen niet fijn maar ze waren prima te doen. Ik maakte Errol wakker om aan te geven dat ze heftiger waren geworden maar nog lang niet zo kort op elkaar dat we ze moesten gaan timen. Dus zijn we nog even gaan slapen. Nou ja, hij dan. 

Dus ging ik nog even mee Jayson uit school halen

De dag begon, ik trok mijn platgedrukte slippertjes aan onder mijn hele wijde zomer jurkje en haalde het net tot de bank. Met het uur werden de weeën sterker maar toch kwamen ze langzaam genoeg om nog normaal te kunnen functioneren. Dus ging ik nog even mee Jayson uit school halen en boodschappen doen. Dit was wat je noemt een gevalletje van ‘’je doet te blij, blijf gewoon op die bank zitten’’. Eenmaal onderweg naar Jay zijn school waren de weeën dusdanig dat ik ze moest gaan wegpuffen. Ze kwamen ineens sneller opzetten dus zijn we begonnen met timen. De tijd die ertussen zat was niet voldoende om de verloskundige te bellen dus fantaseerde ik in de auto over mijn bed terwijl Errol met Jayson boodschappen aan het halen was. Inmiddels was ik er wel van overtuigd dat het niet heel lang meer zou gaan duren en begon ik mijzelf mentaal voor te bereiden op de grote finale. Eenmaal thuis aan gekomen is Errol eten gaan maken en heb ik de verloskundige ingelicht. Even afgesproken contact te houden en vooral niet heel erg te gaan focussen op de weeën. ‘’Het kon namelijk nog wel even gaan duren’’ ‘’Nee, dacht ik. Dat gaat het niet’’. Voor de zekerheid hebben wij Jayson na het eten door zijn moeder laten ophalen. Ergens omdat ik gewoon wist dat het niet lang meer zou gaan duren en misschien ook omdat ik ergens hoopte dat het niet lang meer zou gaan duren. De verloskundige kwam tegen een uur of 20.30 even poolshoogte nemen en bracht mij het geweldige nieuws dat de bevalling inderdaad officieel begonnen was. Echter, vervolgde zij haar verhaal met ‘’En ondanks de inspanning en korte tijd tussen de weeën heb je nog geen ontsluiting’’. Fijn dacht ik. Maar ik was vastberaden om thuis te bevallen dus ik zou doorzetten! De verloskundige vertrok met de mededeling dat wij weer moesten bellen als de weeën om de drie minuten kwamen of bij andere ontwikkelingen die ons verontruste. Errol zei; Nou netflix maar aanzetten dan? En niet op zo’n toon van ‘’ laten we gewoon even wat gaan doen en stel je niet zo aan’’ maar meer voor wat afleiding. Ik ging ‘’lekker’’ zitten terwijl Errol de kaarsjes aan deed. Maar na nog geen half uur stonden wij gezellig samen in de badkamer. Ik onder de douche met een weeën storm en hij naast de douche, met zijn ziel onder zijn arm. Die arme man zal wel gedacht hebben ´´kijk haar nou staan´´;  ‘’Mijn ooit zo vitale, sexy, slanke vriendin’’. Nee, dat dacht hij niet, dat dacht ik. Ik kan heel veel hebben, echt waar. En ik ga ook niet zomaar huilen. Maar ik vond mijzelf op dit moment echt heel erg zielig. De pijn was wreed en onmenselijk. Niks hielp en het hield ook gewoon niet op. Na twintig minuten schreeuwde ik dan ook ‘’bel de verloskundige!!’’. En zij kwam.  Tot mijn grote opluchting was ze er heel vlot. ‘’Acht meid’’ zei ze, wat heftig! Maar wat ik vooral heftig vond was dat ze hierna zei dat ik nog maar één centimeter ontsluiting had. 

Wat jij wil mop, we doen wat jij wil 

Mijn plan om thuis te bevallen leek in duigen te vallen. Een ziekenhuisbevalling zag ik echt niet zitten dus toen mijn verloskundige voorstelde om mijn vliezen thuis te breken en het nog een uur aan te kijken daarna, greep ik dit met beide handen aan. Dus daar lagen we dan. Waar we normaal gesproken heerlijk ontspannen lagen te netflixen, lag ik nu te creperen van de pijn. De weeën bleven even sterk, kwamen nog steeds om de drie minuten maar na een uur waren we niet verder gekomen dan die ene hele centimeter. ‘’Je kan het wel hoor, zei ze lief’’ Maar ik ben zo bang dat je tegen de tijd dat je mag gaan persen geen energie meer hebt om dit helemaal zelf te doen. ‘’Zullen we naar het ziekenhuis gaan?’’ Ik keek Errol heel zielig aan en vroeg hem wat hij wilde doen. Hij moest een beetje lachen zo van ‘’’het is jouw feestje mop’’ maar in plaats daarvan zei hij ‘’ Wat jij wil mop’’. We doen wat jij wil. Wat ik wilde kon niet meer dus heb ik maar toegegeven aan wat wijs was, en zo reden wij rond 02.00 uur naar het ziekenhuis. De autorit was alles behalve ontspannen en bij iedere drempel leek het alsof Jonah er zo uit kon floepen. Was het maar zo’n feest. Toen Errol mijn moeder (die al die tijd klaar stond om te komen) belde om haar op de hoogte te brengen van deze nieuwe ontwikkeling zei ze; Wilt ze dat ik nu kom?  ‘’Ja zei ik heel zielig, ik wil dat je nu komt’’. En na tien min dat wij gearriveerd waren bij het ziekenhuis, stond mijn moeder al naast het bed. En daar bleef ze. 

Mag ik hem wel weer terug?

Ik mocht nu gaan kiezen of en welke pijnstilling ik graag zou willen hebben. En ondanks de pijn deed ik heel hard mijn best om ‘’alle’’ mogelijkheden goed te overwegen. Ik koos voor de morfinepomp. Wat uiteindelijk bleek te zijn, mijn nieuwe beste vriend. Wat een verademing!! Bij iedere wee kon ik op het knopje drukken. En nadat ik de wee had weg gepuft, kreeg ik een shot binnen die mij in een lichte slaap hielp. Wat was dit fijn maar vooral nodig zeg! Voor mijn moeder en Errol was het wat minder fijn heb ik mij laten vertellen. Mijn hartslag kelderde best snel na ieder pompje en als hij op een bepaald ‘’level’’ kwam hadden zij instructies om mij even aan te tikken. Zo van ‘’wel erbij blijven he meid!’’. Ik geloof dat ik hier best geïrriteerd op gereageerd heb, sorry nog daarvoor maar ik wilde gewoon slapen lieve mensen. De uren tikte door en om half negen had ik eindelijk volledige ontsluiting. Het voelde ook meteen anders en de drang om te persen kwam al snel. Maar eerst pakte ze mijn nieuwe best vriend af waar ik niet echt over te spreken was. ‘’Dat is nodig, want anders heb je geen kracht om te persen’’ Mag ik hem wel weer terug? Vroeg ik nog. De wisseling van de dienst gooide echter wat roet in het eten, want die moesten nog even overdragen. Nu was ik niet alleen mijn pompje kwijt maar lieten ze mij ook nog even een poosje in de wacht staan met pers weeën en al. Ik begon de waarde van mijn thuisbevallingplan weer in te zien en baalde als een stekker dat dit niet zo had mogen zijn. En toch, dankzij Errol zijn volledige steun en constante aanwezigheid (op één keer plassen na) mocht ik echt niet klagen. Want wat heeft hij mij erdoor heen getrokken zeg! Als een echte coach heeft hij mij tot het einde begeleid, zowel verbaal als fysiek. Want ik heb met name thuis, aardig om zijn nek gehangen met dat zware lijf van me. Maar hetzelfde geldt voor mijn moeder. Die geen moment van mijn zijde is geweest. Wat een top team! 

Jonah Justice Koning 

Na drie kwartier persen, niet willen kijken, wel willen kijken, ‘’ik kan het niet!!’’ ‘’Je moet mop!’’ en nog tal van dit soort taferelen, kwam Jonah Justice Koning met achtendertig weken schreeuwend ter wereld. Wat een volume! In zijn stem maar ook op zijn hoofd. Wat een prachtige bos haar hoorde ik iemand zeggen. Jonah werd bij mij op de borst gelegd en heel even, om 09.30 uur, stond de tijd stil. Hij is er. Ik pakte hem wat voorzichtig beet en kuste zijn hoofdje. Nog zwaar versuft van de morfine maar tegelijkertijd hyperactief van de adrenaline keek ik naar hem. Onze zoon. Naast mij stond Errol, te snikken. En toen besefte ik hoe bijzonder dit geweest was. Jonah werd meteen volledig nagekeken en om de een of andere reden vond ik het nodig om te vragen of hij door de APK was. Mijn moeder en ik kunnen hier nog steeds vreselijk om lachen. Ik kijk nog vaak terug op deze dag. Hoe langzaam, maar ook hoe snel het eigenlijk is gegaan.

Ik heb achteraf nergens spijt van, want hoe mooi en strak je bevallingsplan ook in elkaar steekt, het loopt toch nooit hoe jij dat voor ogen hebt. Alhoewel, als ik één dingetje mocht overdoen, zou ik niet zo voorzichtig zijn geweest die eerste keer, maar had ik Jonah net iets harder geknuffeld. 

 

 

 

 

 

Misschien vind je dit ook leuk...

4 Comments

  1. Aaah! Met een lach en een traan en veel herkenning gelezen ! Mooi geschreven !

    1. tamaraweetbest says:

      Super lief compliment, dankje wel!

  2. Samantha says:

    Weer geweldig geschreven! Zit ik hier in Spanje, in een te warme auto op een parkeerplaats van een supermarkt met Vince die slaapt, te janken en te lachen. Mensen zullen we hebben gedacht, dat mens is niet goed 🤣

    1. tamaraweetbest says:

      hahahaha! Ja, die dachten jezus rare nederlander weer hoor:P Heel lief van je mop, dankje wel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

three × 2 =