Blog

Alleen maar liefde

Ze kunnen je op ieder ogenblik verbazen, laten schrikken, voor schut zetten of simpelweg met beide voeten op de grond zetten. Maar de aller mooiste momenten zijn toch wel wanneer ze je omver blazen en volledig van je stuk brengen. Die kleine peutertjes met hun nieuwsgierige oogjes, grijpgrage handjes, impulsieve acties en liefdevolle handelingen. Wij kunnen als ouders zijnde volop genieten van deze momenten van groei en ontwikkeling. Vol trots vertellen we elkaar maar ook mensen die het geen reet interesseert hoe bijzonder het was ´´wat hij nu weer gedaan had´´. Ik realiseer mij meestal wel op zo´n moment dat hetgeen wat ik zo enthousiast en trots aan het vertellen ben, vooral heel bijzonder is voor mijzelf. Toch, zijn er van die momenten die zo bijzonder zijn dat ik het niet eens bij mijzelf kan houden. En zo´n moment had ik vandaag.

Ga jij maar een zak snoep uitkiezen

Morgen gaan we een dagje naar pretpark Drievliet in Den Haag. We hebben er allemaal zin in en ondanks dat de zomervakantie inmiddels op de herfstvakantie is gaan lijken, laten we deze zin ons niet ontnemen. Ik bedoel, een zomer zonder regen kan gewoon niet in Nederland dus dat zijn we gelukkig wel gewend. Tijdens het halen van de nodige dingen in de supermarkt vanmiddag zei ik tegen een super enthousiaste Jonah; Ga jij maar een zak snoep uitkiezen die je morgen met Jay kan delen. JA! riep hij en met een bloedgang rent hij het belangrijkste gangpad van de supermarkt in. Zoals je misschien al vermoedde, schoof hij halverwege met zijn buik over de grond maar er is niks dat hem kan stoppen dat gangpad te bereiken. Dus niet veel later stond hij met grote ogen al het lekkers in zich op te nemen.

Wat is dit nou weer voor onzin?

Het duurde niet lang voordat hij (zijn lievelingssnoep) wat had uitgekozen. Een zak met schatkistjes. Terwijl ik stond te aanschouwen hoe hij heel aandoenlijk probeerde om drie zakken tegelijk vast te houden en de vierde terug te duwen in het schap, vroeg ik mij af waarom hij er drie pakte. Dit doet hij namelijk nooit. Hij is vrij goed in het opvolgen van ‘’opdrachten’’ zullen we het maar even noemen en dit lag toch niet helemaal in zijn straatje. Ik vroeg hem dan ook; Waarom pak je er drie schat? En zonder zijn antwoord af te wachten pakte ik er eentje van hem over en gooide deze in zijn mini mens karretje. Hij werd direct heel boos en begon keihard te huilen. Mijn eerste reactie was; wat is dit nou weer voor onzin? maar al vrij snel viel bij mij het kwartje. Toen wij van huis weg gingen was Jay met een vriendje bij ons aan het spelen. En tien minuten geleden was hij zich nog uitgebreid aan het uitsloven voor hem. Want Jay zijn vrienden, zijn ook zijn vrienden.

Dit kleine mensje van bijna twee

Jonah doe eens rustig zei ik, stop met huilen en vertel mama voor wie deze zakken zijn.  En daar kwam het dan;  Die Jo(e)nah, die van Jay… en toen wist hij het even niet meer. Want hoe heette dit vriendje van Jay  nu ook alweer? Van Mick vroeg ik? Ja Mick! Er zijn heel veel momenten dat Jonah mij verbaasd. Niet alleen omdat hij mijn kind is en ik hem de leukste van de wereld vind maar ook omdat hij soms dingen doet waarvan ik gewoon weet dat het wel heel erg snel is. En dit was er één van. Ik realiseerde mij op dit moment dat dit kleine mensje van bijna twee daar stond, met meer dan zijn twee handjes kunnen dragen. Want alle kindjes mogen snoep. Het vooruit denken, willen delen (meestal dan), voorbij zichzelf kunnen kijken en kwaad worden omdat zijn ‘’act out of love’’ niet meteen begrepen wordt heeft mij echt diep geraakt.

Dit kleine mens, waar ik zo zielsveel van hou.

 

 

Misschien vind je dit ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

seventeen − eleven =